بمب های اتمی شامل نیروهای قوی و
ضعیفی اند كه این نیروها هسته یك اتم را به ویژه اتم هایی كه هسته های
ناپایداری دارند، در جای خود نگه می دارند. اساسا دو شیوه بنیادی برای
آزادسازی انرژی از یك اتم وجود دارد:
1- شكافت هسته ای: می توان هسته یك اتم را با یك نوترون به دو جزء كوچك تر
تقسیم كرد. این همان شیوه ای است كه در مورد ایزوتوپ های اورانیوم (یعنی
اورانیوم 235 و اورانیوم 233) به كار می رود.
2- همجوشی هسته ای: می توان با استفاده از دو اتم كوچك تر كه معمولا
هیدروژن یا ایزوتوپ های هیدروژن (مانند دوتریوم و تریتیوم) هستند، یك اتم
بزرگ تر مثل هلیوم یا ایزوتوپ های آن را تشكیل داد. این همان شیوه ای است
كه در خورشید برای تولید انرژی به كار می رود. در هر دو شیوه یاد شده
میزان عظیمی انرژی گرمایی و تشعشع به دست می آید.